اشتبـاه کـردم ، خیلی بـزرگ، بزرگتر از اون چیزی که فکـرش رو می کـردم .از خودم شرمندم نمی دونم چی

بگم ؟بی کی بگم؟اصلاً چرا اینطوری شد؟چرا من گذاشتم اینطوری بشه . یعنی خدا من رو می بخشه؛ بخشش

اون از هر چیزی برام مهم تره . شرمنده درگاهش بودن خیلی سختِ . بـه هر طرف نگاه کنی هست!نمی تونی

ازش فـرار کنی با نگـاه پـرسش گرش من رو دنبـال می کنه . مـدام این سوال  به گوشت می رسه ؛ چرا؟ من

یک بندم و خطا کـردم .خطـا، چه بـزرگ باشه چی  کوچیک بازم خطاست. و من مرتکب ایـن خطا شـدم .

با کارهامـون با حرف هامـون ولی ! خیلی جالبه وقتی ما خطای دیگران رو می بینیم به چشمنـون بـزرگ

 می یاد و تازه ادعا می کنیم من اگـه بـودم این کار رونمی کـردم. فقط بـلدیم ادعـا کنیم . بـه خــودمــون کــه

می رسه دنبال بهانه می گردیم تا رفع و رجوعش کنیم . نمی دونم چی بگـم ، ولی خطا کار قـابـل بخشش این

که مهمه. خدای ما با این بزرگیش بند هاش رو می بخشه ما بنده هـا چرا نبخشیـم . کسی که می بخشه اون هم 

 ته دلش ، آدم بـزرگیه .بخشش و بخشیدن کار هر کسی نیست دلی می خواد خیلی بزرگ.دل ها بزرگن ولی

صبر زیاد هم باید در کنارش باشه.همیشه خدایی  باشین