بــاز مـــی آیــــد بــــهـــار دلـنشین

                                       بـاز بــلـبــل مــی شـود با گل قرین

                           بــاز صـــحــرا پـر شقایق می شود

                                      بــاز روشن قـلب عاشق می شود

                          فــصــل ســـرد از هــیـبت باد بـهار

                                      مـی کـنـــد از پــیـش روی او فـرار

                       ســفـره ها بــا هـفت سین آراسته

                                    بـا گـل مـــهـــر و صــفـــا پیراسته

                        بــر ســر سفره جـوان و خُرد و پیر

                                      سبزه و آئــیــنـه و مـاهی و سیر

                       سیـب و سنـبـل در کنـار یاسمن

                                      عطربـیـد مـِشک چون مُشک خُتَن

                     سرکه وسنجد،سماق و شمع و گل

                                       عـــیـــد آمــد بـا دف و ساز و دُهُل

                    سـال نــوتـحـویل و سال کهنه رفـت

                                           هم دل ما تازه شد هم شال و رخت

                  یـا مــُقلّب،قــلب مـــارا شـــاد کــن

                                           یــا مــُدبّـــر خـــانــــه را آبـــاد کـــن

                 یـا مـــُحـــول ،اَحســــنُ الــّحالم نما

                                         از بـدیـــهــــا فـــارغُ الـــبـــالــم نـما

               ایـــن دل «جـــاویــد» را پـاک از ریـا

                                       کُـن خدا ،ای قـــادر بـــی مــنـتــها