همیشه سعـی می کنیم بـه دیگـران کمک کنیم ، انگـار یک جورهـایی خودمـون

رو در قبـال دیگری مسـؤول می دونیم و سعـی می کنیـم به اون نـزدیک بشیم و

اعتمـاد اون رو به خودمـون جلب کنیم ؛ اصـرار داریم کـه به حرف ما رو  گوش

بده و به اون عمل کنه ! خیلی برامون مهمه ، انقدر مهـم که اگر اون طرف تغییرات

رو که ما دوست داریم در خودش ایجاد نکنه . احسـاس پوچی و شکست می کنیم

ولی شاید اصلاً نیازی به این تغییرات نداره و از شـرایط خودش راضی باشه . ولی

اگر ما بر این باوریم و می دونیم که می تونیم به اون کمک کنیم پس باید راه  رو

عوض کرد؛ هر کاری یک راهی داره و برای کمک به دیگران بایداز راهش وارد شد

بعضی وقتها تنها گذاشتن یک نفر برای این که خودش مشکل خودش رو حل کنه

می تونه یک کمک بزرگ باشه . هرگز دنبال این نباشین که کمکی که می کنین باید

خیلی بزرگ باشه ؛ بعضی وقت های یک جمله کوتاه یک حرف می تونه خیلی تأثیر

گذار باشه .کسی که از خدمت و کمک کردن به دیگران احساس لذت و آرامش

می کنه باید بدونه که هر گز نباید نا امید شد. انسان خدمتگذار یک انسان واقعی ،

که احساس داره و آدمیت در درون اون زندست .

در مسیـر زنـدگـی ، از تـولـد تا مـرگ ، همه مـا در حـرکتیم ، به کـدامین سو و برای رسیدن به کجا؟

در زندگـی مـا ، همیشه یـه یک چیزی هستش که خیلی اهمیت داره اون هم اعتقادی که ما داریم ،

اعتقـادی کـه در مسیـر سـرنـوشت ما تأ ثیر زیادی داره ؛ ین اعتقاد تا حدی هستش که در  رفتـار

ما اثر می ذاره و به نوعــی شخـصیت و بـاورهای ما رو می سـازه . خداوند از ما می خواد بـا اعتقاد

صحیح و درست در مورد زندگیمون بیشتر تفکرکنیم و بهترین شکل عمل کنیم.مهم ترین چیزی این

که ، ما خودمون رو نیک بدونیم و به این توجه کنیم که از چی آفریده شدیم و چه کسی ما رو آفریده

و چه توانـایی هایی در ما قرار داده . اگه ما خودمون رو بشناسیم می تونیم خـدا رو بشناسیم . ما باید

 آفرینش خودمون رو بی هدف ندونیم و زندگی دنیـایی خودمون رو فرصتی برای تعالی و تکامل خود

 بدانیم و بتونیم در اصل ، روح خـودمـون رو از این جهـان مادی رها کنیـم . خـدا رو همیشه و در هر

 حالتی ناظـر بر کـارهـامـون بـدونیم و باید قبول کنیم که خداوند هیچ بنده ای رو بی هدف نیافریده ؛

 همه ما وظایفی در قبال هم داریم و مهم ترین وظیفه رو ما در مقابل آفریننده خود داریم .پس به

 وظیفمون خوب عمل کنیم تا هرگز شرمنده اون نباشیم .

من گل نرگس رو خیلی دوست دارم 

وقتـی بعـد از یک بـارون ، از پشت پنجـره مه گرفته بیرون نگـاه می کنید ، وقتـی هنـوز قطره های

بـارون از شـاخه هـای درخت ها چکـه می کنـه ، نگـاهتـون رو به طـرف آسمـون می چرخُنید و می گین

خـدایـا شکـرت ، شکـر خـدایـی که نعمت هاش رو در همه حال در اختیـار مـا قرار داده . بـارون خدا ،

بـارون رحمت خـداست بر دل های مـا تو این فصل سرمـا ، تـو فصل سرمای دلِ ما تا بیدار بشه

و به خـودش بیاد ، یک بیـداری ابدی و همیشگی تا هرگز به خواب نره وقتی بـاران بر دلی می باره

 ، ابـرهـای اون دل یـواش یـواش دور می شن و کنـار می رن . بـذارین بعـداز یـک بـارش الهـی

ابرهـای دلتـون کنار برن و نور امید رو بـه خودتون راه بدین . نگاهنون رو  از زمین به آسمون بلند

کنید و خدا رو به خاطر همه خوبی هاش شکر کنید چشم دلتون رو باز کنید. با دلتون ببینید و با عقلتون

جلو برین. عشق بورزین و عشق دریافت کنید . تا همیشه مورد لطف و رحمت خدا قرار بگیرین .

رحمتی که بی پایان ، فقط یک دل می خواد که صاف و آفتابی باشه