بسیاری از ارزش ها از فرهنگی به فرهنگ دیگـر تغییر می کنند. بسیار از فرهنگ ها از زمانی به زمان

دیگر تغییر می کنند . زندگـی ثابت و ایسنــا نیست که بتوان برایش ارزش هایی ثابت و ایستا تراشید .

زندگی جریانی ست مواج و عازم دریا، همچون جوی آب . نگاه کن که جوی آب چه مستانه ، همچون

کهکشــان ، به گریبان مرغزار می رئد ! جوی آب ، از لحظه ای که از خواب ناز ابرها بیدار می شود و

چشم خویش را به آغوش کوهسار می گشاید،در اثر خرامیدن او ، از سنگ و سنگریزه نغمه بر می خیزد .

سیمای جوی آب ، آیینه ای ست بی زنگ و غبار.نگاه کن ! جوی آب ، بحری ست بیکرانه که مستانه

می رود و به دریا می رود . جوب آب،در خـود یگـانه است و از قضـاوت درباره همه ، بیگانه می رود .

در راهـی کـه مـی رود ، صـد دشت و مـرغـزار و بـاغ و راغ به او مـی گـویند : ای بسط زمین با تو

سازگار ! ما راه از تنک آبی بیرون نبرده ایم،از دست برد ریگ بیابان نگه دار . و او سینه را به هوای

 شرق و غرب می گشاید و همسفران زبون و زار خویش را در بر می گیرد. و باز مستانه می رود ، او

 هر دم به تازه می رسد و از کهنه می گذرد.زندگی ، همـان بحـر بیکـرانـه است که همواره بی نقشه

 می رود. زندگی ، خود نفشه راه خویشتن است . جوی آب زندگی تو نیز به سوی دریا روان است و

 با نقشه شوق می رود.این جاذبه دریاست که راه را به تو نشان می دهد.دل را به کشش های دریا

بسپار ! تپش های دل تو ،ترجمان کشش های دریایند .

هر میلی که مالک تو شود ، بر تو سروری خواهد کرد . بیدار شو و ارباب تمایلات خویشتن باش .

هسته مرکزی هویت انسانی تو هنوز دست نخورده باقی ست . دریاست خویشتن الوهی تو; هرگز

آلوده نمی شود. و مانند اثیر بالا مـی رود و می برد ، امـا تنها آن هایی را بالا می برد که بال دارند.

خورشید است خویشتن الوهی تو; او در سوراخ تاریک موش های صحرایی خانه نمی کند و به لانه

تنگ و نمور ماران نمی خزد . تنها چیزی که تو به اناحتیاج داری ، بال است و شجاعت تنها پریدن

در آسمان بی انتها.پر و بال شجاعت را باز کن و آسمان را از آن خود کن .خورشید وجود تو، اگر

طلوع کن ، بر همه می تابد . او خود را در سوراخ موش های صحرایی و لانه ماران زندانی نخواهد

کرد. خورشید وجود تو ، بر در نمی گوبد. خورشید وجود تو ، در توست . تو همه درها و پنجره ها

را باز کن . بگذار رایحه زندگی ، همه فضای جانت را پر کند.آن گاه،خورشیدی که در سینه داری ،

روشنت می کند و گرمیت می بخشد.اما در ساحت وجود تو ، خویشتن الوهی ات تنها نیست.آن چه

که در سـاحت وجود تو خانه دارد ، در همه چیـز خانه دارد . تمامیت همه چیزها و وحدت شان ،

 همان آگاهی بسیط هستی ست . نام این بسیط را می توانی خدا بگذاری .

ایستــادی تــوی سـاحل و به کف مـوج هـای دریا نگاه می کنی ! قطره های بارون آروم آروم به

تنت بــرخــورد می کنن و سرمــای عمیقی تــا عمــق وجـودت نفوذ می کنه و بدنت می لرزه مثــل

وقت هــایی کـه تنهــایی بهت نفــوذ مــی کنـه و حس بـدی پیدا می کنی . یـه نیرویــی میکشدت

طـرف دریــا اما ترس نمی ذاره ! بــرای یــه لحظــه دلت مــی خواد مثــل اون بطری خــالی نـوشـابه

 باشی که روی آب غـــوطـــه وره و غــرق نمــی شــه ! امــا خــوب که نگــاش مــی کنــی دلت بــراش

مــی ســوزه ! کافیه یه سنگ ببندی بهش و یه لنـگر درست کنــی ! مــوج هــای خشمگین میـــان و

 خــودشــونــو مــی کــوبن به ساحل حتی ماهی های کوچیک رو می بینی که موج پرتاب شون کرده

بیرون و دریا پسشون نگرفته! اما تو هنوز اونوطی! نه عقب می ری  و نه جلو و نه غرق می شی!

مدام بدون هیچ نتیجه ای همونجا که هستی می مونی و تا آخر عمرت بی هدف بالا و پایین می ری

 و آخرش هم هیچی ! تا حالا فکر کردی خیلی از ماها هم همینطوری مثل این بطری خالی تو این

 دریای زندگی غوطه ور و بی هدف شب و روز رو می گذرونیم ونه می رسیم و نه دل می کَنیم 

قصه زندگی چندتامون همینه و اسمشو گذاشتیم سرنوشت؟کاش می شد برسی به ساحل! کاش تو

 هم مـی شـدی نــامــه پر و امید یه آدم ! آدمی که دلــش می خــواد تــو برسی به ساحـل ! کاش لنگر

 خــواب و نخـوت رو بـاز می کردی و خودتـو مـی سپـردی بـه مـوج هـای عاشق ! هر چند ممکنه مثل

ماهی کوچلو،رو سنگها جون بدی و یا مثل گوش فیل ها وصدف ها خرد بشی اما حتی اگر تبدیل

 بشی به شن ، احساس بهتری از غوطه ور موندن تا ابد داری ! حاضری این لنگر رو باز کنی ؟

ابــراز کردن عشق برای بیشتر مـردم همانند کتـابی است که در نظـر دارند بعدها بخوانند ، یا مثل تلفنی است

که بعـدا می خــواهنـد بزنند یا نامه ای که زمانی دیگر خواهند نوشت. نیت مان خالص است ، عزم مان جزم

است ، ولی همیشه دلیلی دلیلی منطقی برای اقدام نکردن داریم . لابد هنوز وقتش نرسیده ، یا حالش نیست

، یـا کــارهـای مهم تری وجود دارد ، یا کواکب اجازه نمی دهند یا فلان یا بهمان ... ! چنین است که روزها همه

بـا فـرصت های از دست رفته و به تاخیر افـکندن ها سپری می شود و از عشق ، که این همه بدان نیازمندیم ،

خبــری نیست . بعضی از کارها به هیچ رو نبـایـد به فردا موکول کرد. طفلی که دوان دوان به طرف مان می آیـد

تا در آغوشش بگیریم و از او تعریف کنیم ، همین آلان به آن  نیاز دارد ، نه زمانی که برای ما مساعد است .

دوستـی کــه به شـانـه هایت محتاج است تا دمی گریه کند ، نمی تواند در انتظار فرصت مناسب تری بماند . کسی

را کـه  مـی خـواهـد مطمئن شـود کـه دوستش دارید ، نباید به امید فردا رها کنید . عشق تعهدی است که اطمینان

مـی دهـد هـر وقت به مـن نیـاز داشتی ، در کنارت هستم . این فکر که بعضی زمان های دیگر مناسب تر است ،

برای خیلی ها یک عمر پشیمانی بار آورده است . هیچ چیز نمی تواند جبران کننده دمی باشد که عشق ما طلب

شـده است و مـا بی پاسـخ از کنــار آن گـذشته ایم .(( کسی فرصت براوردن نیاز دیگری را از دست می دهد

یکی از غنی ترین تجربه هایی را که زندگی ارایه می کند از دست داده است))

بهتر است که هیچ وقت تا هنگامی که مشکلات ، مشکل واقعی ایجاد نکرده است ،

مشکلی برای مشکلات نسازیم ; زیرا وقتی که اطمینان دارید مشکلی خواهید داشت

مشکل را دو برابر خواهید کرد ، اما مشکل شاید مثل یک حباب باشد که به آسانی

از میان می رود. هیچ مشکلی نیست که راه حلی برای آن وجود نداشته باشد . پاسخ

همه مشکلات خداوند است . مشکل را فراموش کنید : توجه خود را به خدا معطوف

سازید ، مشکلات شما نا پدید خواهد شد . نترسید و از وقایع وحشتزده نشوید . هرگز

فراموش نکنید نبرد از آن شما نیست ، بلکه به خداوند تعلق دارد . و شما با یاری

خداوند به استقبال مشکلات بروید  و برای رهایی از مشکلات  خود را به او بسپارید