بهتــرین روش تشکر از چیزهــای خــوبـی کـه داری ، استفــاده کــردن از آن هـاست .

اساس هر شکر گزاری استفاده مثبت از داشته هاست . بهترین راه قدردانی از عشق ،

بیـــان کـــردن آن در تمــام لحظـات  زندگی است . وقت ، افکار ، حضور و احساست

را بــه افرادی که دوست داری اختصاص بده . زیرا آن هـا هدایـایی ارزشمنـد هستند .

بهترین راه قدردانی از زندگی ، استفاده از آن است . تو هر روز فرصت داری تا زندگی

بـا معنا و هـدفمندی داشته باشی . هــر روز ایــن فــرصت را داری که از لطف و صفــایــی

کــه دنیــای تــو را پر می کند ، استفاده ببری . هر چه بیشتر قدردان این خوبی ها باشی

آن ها بیشتر رشد خواهند کرد . روش تشکر صادقانه این است که انرژی ات را بر روی

چیزهای مثبت متمرکز کنی و آن ها را به زندگی ات بیاوری . با این کار بهترین شکل

قدردانی بیشتر از نعمت ها آن ها را بیشتر و بیشتر کنی

راز تحــول مثبت ، و بنیـاد همـه دگرگــونی هـای سازنده زنــدگی تو ، تغییر نگاه است . نگاه خود را عوض کن ، همه

زندگی تو عوض خواهد شد . تغییر نگاه ساده نیست ، اما دشوار تر از ادامه زندگی کنونی تو نیز نیست . زیستن

در تـردیـد و تـرس و اظطـراب دشـوار است . زیستن در آرامـش دل و هـم آهـنگ بـودن بــا کــل هستـی ، ســاده ترین و

مطبوع ترین شکل زندگی است . برای رسیــدن بــه آرامش دل و هـم آهنگی با هستی ، باید نگاه خود را عوضی کنی

و جـــور دیگــر ببینی . آرامــش و هماهنگی ، هدیه خداست . ماهی کوچلو گمان می کند اگر به دریا برسد خوشبخت

خواهد شد و دلش آرام خواهد گرفت ! ماهی کنجکاو کوچلو نمی داند که:او اکنون در دل دریاست . دریا در اوست .

و او دریــاست . یـاد همین حقیقت است که دل را آرام مــی کند و وجــود تــو را بــا هستــی کــل هــم آهنگ مـی سازد .

با تغییر دیدگاه خود نسبت به زندگی ، خالی می شوی از نفرت ، ترس،حسادتو رقابت و سرشار از روشنی و آرامش

د,ست دارید از راز مرگ با خبر شویـد.امـا اگر ایـن را را در دل زندگـی نیـابـیـد ،پس چگون آن را خــواهیـد یـافـت ؟

 جـغـدی که چشـانش به شب خو گرفته و د روشنایی روز نمی بیند هـرگز نمی تـوانـد پرده از روشـنایی بردارد .

 اگر به راستی دوست دارید روح مرگ را مشـاهده کنید،دل خود را به زندگی باز کنید . زیرا مرگ و زندگی یک چیزند

 مرگ یکی از راز آلودترین و در عین حال ،دروغ ترین پدیده هستی ست . همه می میرند.مرگ،فقط ظاهر است .

در باطن ، مرگی در کار نیست .همیشه ، کسـی مـی میـرد ، اما هیچ گـاه تو نمی میری . کسی که می میرد ، در نظر

 کسانی مرده است کــه بیــرون ایستــاده انــد . و او را مــی نــگرنـد . او در نظــر خــود نمــرده ، بلکـه از یک زنـدگی ،

به زندگی دیگر کوچکیده است.او ، در هستی حل شـده است.انسان با اندیشه مرگ ،هموراه خود را شکنجه داده است.

 هر مرگی ، یادآورنده آن است که حضور تو در این دنیا موقتی  و کوتاه است . هر روز که می گذرد ، پایان ما

 نزدیک تر می شود.آن سوی مرگ چیزی نیست مگر ساحتی ناشناخته  . مرگ آبستن زندگی ست و زندگی نیز

آبستن مرگ است . مرگ ، زندگی را در دل دارد و زندگی نیز ، مرگ را . زندگی معمایی نسیت که بتوان حل کرد

و کنار گذاشت . زندگی رازی ست که باید آن را زیست .....

همه می دونند که :

آدم نمـی تونه همه رو از خــودش راضــی کنـه . آدم نمی تونه همـه کــارهــا رو بـا هم انجام بده .

آدم نمی تونه همه چیز رو به خوبی انجام بده . آدم نمی تونه همه کارها رو بهتر از همه انجام بده .

پس:

آدم باید بدونه کیه و همون باشه . آدم باید تصمیم بگیره مهم ترین چیز چیه ، و همون رو انجام بده .

آدم بـایـد تــوانــایــی هــاش رو بشنـاســه و اونــا رو بکــار بگیــره . آدم بایـد یـاد بگیــره بـا دیگـــران

رقـــابت نــکنــه ، چــون کــه هیــچ کس تــوی میــدون مبــارزه نیست که بخــواد مثـــل اون بــاشه .

اون وقت :

آدم یادگرفته بی همتا بودن خودش رو قبول کنه . آدم یاد گرفته که با نقاط قوت و ضعفش زندگی کنه .

آدم حـقشــه کـــه خـــودش رو محتـــرم بـــدونــه . آدم یک انســـان خیلـــی مهـــم مــی شـــه.

آدم بایدجرات باور این رو داشته باشه :

یک آدم بی نظیر و فوق العادست . توی تمام تاریخ حادثه ای است که فقط یک بار اتفاق می افته .

ایــن بـیشتــر از از یـک اختیــار اسـت ، ایــن رســالـت آدمــه ، کــه خـــود واقــعــی اش بــاشــه .

زنــدگــی مســالــه ای بــرای حــل کــردن نـیسـت ، بـلـکـه یک هـدیـست بــرای دوست داشتــن .

نباید از زندگی گریخت . باید ، مستانه و شادمانه ، به چالش های پر مخاطره زندگی زندگی تن سپرد ،

باید چشم در چشم زیبایی زندگی دوخت.چگونه می توان از زندگی گریخت و خود را پشت سر گذاشت؟

مــا همـــه پـــاره ای از زنــدگی هستیــم . زنــدگــی در رگ هــای مــا جــاری ست و در سینــه مــا مــی تپـد .

زنــدگــی عیــن خــود مـــاست . از زنـــدگــی ، به کجــــا می تــوان گــریخت ؟ تمنــای گــریــز از زنـــدگـــی ،

 تمنای خودکشی ست .گریز از زندگی ، تلاشی ست از سر زبونی . گریز از زندگی گریز از خداست .

بــــه کجـــا مـــی تــوان گـریخت کـــه خـــدا نباشد ؟ کیش من ، کیش ستایش عشق و خنده و زندگی ست .

بنابراین ،همه چیز را باید جشن گرفت . همه چیز را باید زندگی کرد . همه چیز را باید دوست داشت .

همـــه چیـــز خــاک را از آسمـــان جــــدا نمـــی کنـــد . همـــه چیـــز ایـــن زنـــدگی خـــاکی ، آسمانی ست .

همـــه چیـــز ایـــن زنـــدگـــی مــــادی ، الهـــی ست . همـــه مـــا بــه ضیـــافت الهـــی دعـــوت شـــده ایـــم :

ضیافت وجود . باید با همه وجود خود در این ضیافت شرکت کنیم . این گونه است که شکر نعمت

این فرصت یکه و تکرار ناپذیر را به جـــا آورده ایـــم . خـــداونـــد زنـــدگـــی را بـــه مــا نـــداده

 تا از ان روی بر گردانیم . او زنــدگی را بــه ما بخشیده است تا آن را به تمامی زندگی کنیم .

خداوند از من و تو خواهد پرسید :"ایا  زندگی را زندگی کرده ای ؟"